Nico: Barslet

Home » Blogs: Gewoon opgeschreven » Nico: Barslet
Nico Geschreven door:
Nico,
Mei 2011

Pluisje werd gepakt door alle katers uit de buurt. Dat mocht van ons, want we wilden het een keer meemaken, een nest poesjes.

Ze was net één jaar geworden, dus ik had verwacht dat ze een beetje schuchter het liefdespad op zou gaan. Tamelijk onthutst moest ik constateren dat ons lieve zachte Pluisje zich als een regelrechte slet gedroeg.

Moet je je voorstellen, eh… ongelooflijk hoe ze, eh… Ik dacht nog: van wie had ze dat allemaal geleerd… Nee, laat ik er maar niet over uitweiden, ik moet er nóg van blozen.

Twee maanden later hadden we de achterkamer vol brugklassers; onze dochter was jarig. Ze vierde het met een leuk themafeestje in het halfdonker met griezelfilms en nepspinnenwebben.

Een domper dreigde; we hadden ons vergist in de lengte van de griezelfilms. Het was half elf en de laatste film was al met het spannende slot bezig. De gasten zouden pas om half twaalf opgehaald worden door hun ouders. We hoefden ons geen zorgen te maken hoe de resterende
tijd gevuld zou moeten worden, want kleine Pluis kwam binnen waggelen met een buik vol poesjes.

Ze liep naar onze zoon, één jaar jonger dan de rest, op de vloer liggend in hemd, slobberbroek en badjas. Pluis vlijde zich behaaglijk op de badjas tegen het lijf van onze zoon, mauwde wat en baarde een poesje.

Al die jongens en meisjes hadden geen oog meer voor het eind van de film. Met grote ogen en verbaasde uitroepen zagen ze het tweede poesje geboren worden. Beide werden liefdevol schoongelikt door de jonge moeder.

De eerste ouders belden aan. Fluisterend kregen ze te horen dat ze stil naar binnen moesten gaan, want er was een bevalling gaande. Meer ouders kwamen fluisterend binnen en tegen half twaalf had Pluis vier jonge poesjes en een kamer vol brugklassers en hun ouders om zich heen, sommigen met een enkele traan van ontroering.

Onze zoon mocht zich al die tijd niet verroeren in zijn badjas, hij was de baarvader.

Dat is inmiddels tien jaar geleden. Pluis’ driften zijn na de bevalling gedempt met een sterilisatie. Een deel van het slettengedrag is wel gebleven.


Ze is nu veel te vinden in het dorpshuis bij ons aan de overkant. Daar is altijd wat te doen; darten of biljarten, concerten van fanfare, accordeons of hardrockband, tentoonstellingen van schilderkunst of pluimvee, en een goede keuken; je kan er lekker eten.

Dat weet Pluis ook; als het daar bomvol is, vanwege welke activiteit dan ook, loopt ze doodgemoedereerd tussen tafeltjes en benen door. Haar missie is amechtig oogcontact zoeken met bezoekers in de hoop dat er iets eetbaars gegeven wordt. Vaak wordt ook een voorpoot bedelend opgeheven. Daar blijven maar weinig gasten ongevoelig voor. Een cupje koffiemelk, een stukje kaas, Pluis scoort altijd.

Af en toe zoekt ze willekeurige warme schoot op, of doet een tukje op het verwarmd biljart. Ze bedelt om soepvlees in de keuken en slaapt tussen de flessen sterke drank. Ze heeft dan ook de bijnaam ‘barslet’.