Stefanie: Mijn eerste kippenhok

Home » Blogs: Gewoon opgeschreven » Stefanie: Mijn eerste kippenhok
Stefanie Geschreven door:
Stefanie,
Januari 2011

Kamernet. Ik heb het altijd een vreemd fenomeen gevonden. De oprichters kunnen Darwin de hand schudden, want natuurlijke selectie viert er hoogtij.

Leeftijd, geslacht, studie en hobbies vormen de gekunselde feiten waarop kamerminnende kandidaten op voorhand worden geselecteerd. Daarna nemen feromonen het stokje over.

Op uitnodiging worden de gelukkigen getracht op te draven en zich staande te houden tussen de likkebaardende huisgenoten in spé. Zonder enige acteerervaring zullen ze zich semi-nonchalant, doch geïnteresseert moeten voordoen om het hok de bemachtigen.

Het is een spel

Zodra de kijkavond ten einde is gaan de hyena’s in conclaaf. Met wie is er een klik? Wie scoorde er hoog op de ladder van lekker? Zo worden gaandeweg de selectiecriteria verfijnd.

Gelukkig is niets van dit alles bekend terrein voor mij. Ik ben zo’n type
waar anderen van gaan briesen zodra ze horen hoe ik mijn stulpje heb bemachtigd. Via kamernet weliswaar, maar zonder poeha en bronstige capriolen.

Nee, bij mij ging het anders...

De advertentie waar ik op reageerde viel direct op: “de bewoner zal in overleg voor mijn dieren moeten zorgen, i.v.m. regelmatig verblijf in het buitenland, groeten Anja”. “Dieren”, bleek geen understatement: twee katten, twee konijnen en drie kippen.

Als een ware country girl waakte ik over de harige huisgenoten en bij het krieken van de dag maakte ik een ronde langs de dierverblijven. De kippen in de gang, de konijnen in de keuken en de katten voorzag ik liefdevol van stro, brokjes en kraakvers water.

Even leek alles pais en vree...

Totdat ene, alles verwoestende telefoontje. Anja krijsde: “Je hebt mijn kip vermoord!” Haar hysterie nam steeds heviger proporties aan en toen ik al mijn moed bij elkaar had geraapt voor een weerwoord werd de verbinding abrupt verbroken. 

Weg country life

Toen Anja aan haar rouwperiode begon was ik duidelijk haar zwarte schaap. Wasmiddel werd op slinkse wijze aan
mijn oog onttrokken en kleding werd pontificaal voor mijn kamerdeur gestort. Het liefst wilde ik haar aan een riek spiesen, maar ik hield me gedeisd.

Tijdens een toiletbezoek in de vroege morgen liep ik Anja tegen het lijf waarbij ze me dringend en onvriendelijk ‘verzocht’ geld neer te tellen voor de dierenartsrekening.

Ik kon een lach maar moeilijk onderdrukken, toen mijn vriend slaperig de trap af stommelde om poolshoogte te nemen. Het leek wel of Anja voor het eerst mannelijk vlees zag en door de overdosis testosteron stortte ze haast ter plekke neer. Vervolgens barricadeerde ze de doorgang naar het toilet en schreeuwde dat ik vandaag nog mijn biezen moest pakken. Zo gezegd, zo gedaan.

Toch is het me tot op de dag van vandaag niet duidelijk wat Anja’s selectiecriteria nou waren. Werd deze alleenstaande vrouw met feromoonloze bedoelingen geteisterd door jaloezie? Was het haar kortzichtigheid die haar nekte of wilde ze me simpelweg elimineren omdat ik haar kip had afgemaakt?

Wellicht dat Darwin raad had geweten. Bovendien had ik verhaal kunnen halen bij de kip, maar het arme dier is helaas met alle geheimen het graf in gevlogen.