Kirsten: Thuis

Home » Blogs: Gewoon opgeschreven » Kirsten: Thuis
Kirsten Geschreven door:
Kirsten,
December 2010

“Alsjeblieft”. Ik kijk naar de sleutel die ik in mijn hand gestopt krijg. Dit is het dan, de sleutel van mijn huis, een nieuw begin, een nieuwe start.

Stralend kijk ik op van de sleutel, naar de man die hem zojuist aan mij overhandigd heeft. Oude ogen onder borstelige wenkbrauwen kijken me aan.

Ik denk niet dat de man begrijpt wat het voor mij betekend, deze sleutel. In zijn leven heeft hij waarschijnlijk al een aantal sleutels versleten. Het nieuwe is er voor hem al lang geleden afgegaan. Zonde. Zonder een woord te zeggen draait hij zich om en loopt weg.

Mijn eerste eigen huis – tenminste, zo voelde dat – was een studentenkamer. Driehoog, vijf trappen en een onverlichte portiek waar regelmatig zwervers in sliepen. Dan kwam je thuis van een avond
stappen en schopte je in het donker een zwerver wakker. 

Mijn ‘huis’ mat 16m2 persoonlijke ruimte. De overige vierkante meters werden gedeeld met huisgenoten. Maar dat maakte niet uit, die 16m2 was wel echt van mij. Behangen, verven, tapijt leggen. Een eigen thuis waar ik met niemand rekening hoefde te houden en die ik kon inrichten zoals ik het wilde. 

“Hallo mam!” … “Ja ik heb dus even een vraagje. Aardappels, hoe lang moeten die koken?” Als studente belde ik vanuit mijn studentenhuisje regelmatig naar huis.

Ik houd niet eens van gekookte aardappelen, maar op de één of andere manier vond ik dat er toch wel een beetje bij horen, gekookte aardappelen en een zelfstandig (verstandig) bestaan.

Bovendien was er een huisgenootje met een goede invloed, zij wilde dan perse gezond wilde eten. Gelukkig vond mam het leuk, een dochter die zo nu en dan belde voor goede tips. 
Maar na zes jaar begint zelfs een prachtige kamer te klein te worden. Kleine meisjes worden groot, en de wens om een eigen huis te hebben – met een eigen woonkamer, een badkamer en keuken die niet gedeeld hoeven te worden – groeide mee. Werken, sparen, werken en nog meer sparen. 

Waarschijnlijk vindt ze het nog steeds leuk, als ik haar opbel om te vragen hoe zij toch altijd die kip maakt, of die heerlijke moussaka. Net zoals dat ze nu – enkele jaren na de aardappelvraag - enthousiast meehelpt om mijn échte eigen huisje in te richten.

“Goed schoonmaken, dan voelt het straks helemaal als thuis”, aldus mijn wijze moeder. En zo helpt ze mij de kozijnen en de keukenkastjes schoonmaken, terwijl vader lampen ophangt en knutselt en doet zoals alleen handige vaders dat kunnen.
 
Straks trek ik mijn nieuwe thuis in. Ingericht met heel veel liefde en met een wijsheid die komt van mijn ouders en zes jaar studentenwoning. En mocht ik ooit verhuizen, dan hoop ik ook dan weer net zo blij te zijn met de nieuwe start die een sleutel biedt.