Femke: Culinaire uitbarsting

Home » Blogs: Gewoon opgeschreven » Femke: Culinaire uitbarsting
Femke Geschreven door:
Femke,
Oktober 2010

"Ik doe het!" schreeuw ik naar mijn vriend die al een half uur met zijn moeder aan de telefoon zit.

Een lieve vrouw hoor die schoonmoeder van mij maar in haar ogen is zij een uitmuntende kok die naar eigen zeggen een Michelinster verdiend voor haar kookkunsten.

Vorig jaar werd het diner dan ook voor de zoveelste keer verstoord door mijn krijsende kinderen die het vertikten om een langoustine met een panna cotta van ganzenlever, biggareau en witte chocolade te eten. Niet geheel ondenkbaar dat zij dat niet door hun mondjes kregen aangezien zij door mijn achterstallig kooktalent hun smaakpapillen niet verder hebben ontwikkeld dan het verschil proeven tussen mayonaise en ketchup.

Dit jaar wil ik degene zijn waar mijn familie nog zeker een aantal weken over zal praten. Mijn ego moet gestreeld worden
want ik wil mij niet langer onderdanig voelen op het culinaire vlak.

Ik hoor mijn vriend iets tegen zijn moeder mompelen en hij hangt eindelijk op.

"Lieverd, zou je dat nou wel doen?" vraagt mijn vriend bezorgd.

"Hoezo? Jij denkt dat ik het niet kan he?! Nou, ik zal je verzekeren dat die stomme langoustine van vorig jaar er niks bij is! Ik zal jullie allemaal doen verbazen met mijn overheerlijke kreeft in saffraansaus en uiteraard begeleid door een Chardonnay uit een heel oud jaar!" roep ik er met volle overtuiging uit.

Een paar minuten later heb ik spijt van mijn uitbarsting en begin ik te twijfelen aan mijn kundigheid. Ik heb nog nooit een kreeft gemaakt en al helemaal geen saffraansaus. De kennis die ik heb opgedaan is hoogstens het volgen van een aantal afleveringen van ‘wie is de chef’. Als de voorbereidingen goed zijn, zal de rest vanzelf gaan lukken, sprak ik mezelf met volle moed toe. Na dagenlang bezoeken aan de traiteur, vishandel, supermarkt en slijterij ben ik eindelijk zover mijn driegangendiner te bereiden.
Voordat ik mezelf in de keuken opsluit geeft mijn vriend mij een aanmoedigend schouderklopje. "Alles komt goed, lieverd!"

Vier uur en drie kwartier later kom ik bezweet de keuken uit en zie dat de familie al aangeschoven is. Na een aantal drankjes is het een luidruchtige meute en de mooi opgedekte tafel ligt er zielig bij.

Met een opgeheven hoofd loop ik de eetkamer in en kijkend naar mijn schoonmoeder vertel ik wat ik zojuist heb bereid. "Kunnen we niet gewoon patat krijgen dit keer?" zegt mijn lieve zoon. "Lieverd, waar is de peper en zout?" valt mijn vriend hem in de rede. Ik kijk naar mijn schoonmoeder terwijl zij een hap neemt. "En wat vind jij ervan? Uiteraard haalt dit het niet bij jouw langoustine maar…"

Ze kijkt me strak aan. "Ik vind het in een woord geweldig! Heerlijk! Mag ik het recept?"

Ik kan mijn lach niet bedwingen want als mijn schoonmoeder het lekker vind, dan is het voor mij een geslaagde avond geweest.

Ik fantaseer al over het volgende kerstdiner maar eerst zal hier nog weken over gepraat worden!