Maud: Een lust voor het...

Home » Blogs: Gewoon opgeschreven » Maud: Een lust voor het...
Maud Geschreven door:
Maud,
November 2010

Iedereen zou het eens moeten proberen. Het is beter dan een simpel kerstdiner bij de boom. Geeft meer voldoening dan een weerzien met de hele familie. En het is heel wat specialer dan een avondje uit. Want alleen zo beleef je echte sensaties…

In een polonaise lopen we het restaurant binnen. In één klap kan ik alleen nog horen en voelen. Even lijk ik duizelig. Mijn ogen willen zo graag zien dat er gekleurde vlekken in mijn zichtvlak verschijnen. Tegelijkertijd besef ik dat mijn hersenen mij foppen.

Met mijn hand op zijn schouder, wankel ik achter mijn voorganger aan. Dan brengt de ober mijn handen naar een stoel. Eindelijk, wat houvast. Ik ben blij als ik zit.

Samen met een stel vrienden dineer ik vanavond in het donker: ‘Dinner in the dark’! 
Mijn handen en oren ervaren heel nieuwe percepties. Lacherig van de nervositeit proberen mijn vrienden en ik over de tafel heen naar elkaar te grijpen. Nooit eerder was ik zo blij hun handen in de mijne te voelen. 

Bang voor een stilte – want geluid lijkt ineens bijna het enige dat we nog hebben – kletsen we half duizelig in de rondte. Maar dan horen we ineens de ober, die zich hier helemaal op zijn plek voelt en als een echte ervaringsdeskundige door de zaak rent.

“Twee messen aan de rechterkant, een vork en lepel links.” Wij voelen mee. Het is voor het eerst dat ik mijn bestek zo aandachtig ‘bevoel’. Dan krijgen we onze flesjes drank aangereikt. En de glazen. Dat wordt zelf inschenken!

Gelukkig gaat het goed, totdat de ober een kommetje brood op tafel plaatst. Met mijn hand op weg naar een stukje, hang ik echter – ik schrik! – in iets vloeibaars… Ik proef: knoflooksaus. Grappig is het in ieder geval wel, dat eten in het donker!

Later voelen we aan onze voorgerechten: blaadjes sla, stukjes tomaat en… even
proberen, ja komkommer. De dressing spettert over mijn gezicht als ik de stukjes sla in mijn mond steek.

Mijn vegetarische hoofdgerecht – het enige dat ik zeker weet – is ook een interessant studieobject. Hoewel ik geleerd heb niet met mijn eten te spelen, moet ik tussen het prikken met mijn vork toch af en toe even voelen waar er nog iets ligt op mijn bord. Mijn vingers raken de schil van een gepofte aardappel en voelen vervolgens allerlei stukjes groente. Ik proef zoetige, hartige en kruidige smaken. Wat een genot!

Nadat ik mij zo’n twee uur lang – zie ik erna op mijn horloge, want in het restaurant heb ik geen enkel besef van tijd – bezig heb gehouden met de intense smaken in mijn mond, de stemmen van mijn vrienden en de zachte muziek op de achtergrond, mogen we terug richting het licht.

Een van mijn vrienden is dolgelukkig. Terwijl ik nu juist mijn nieuwe sensaties leer waarderen en best nog even wil blijven. Ik verlaat het donkere restaurant dan ook met enige weemoed. En dan zie ik de ontvangsthal. Bah, ik vind het bijna saai om weer alles te kunnen zien…