Eveline: Hoezo primitief? Gewoon anders

Home » Blogs: Gewoon opgeschreven » Eveline: Hoezo primitief? Gewoon anders
Eveline Geschreven door:
Eveline,
September 2010

Ik had het mezelf ook niet lastiger kunnen maken, tijdens mijn eerste vakantie buiten Europa.

We waren nog maar net één dag in Azië, maar het voelde alsof we al genoeg avonturen voor een hele vakantie hadden meegemaakt. Na twee vermoeiende vluchten vervolgden wij ons avontuur met een hectische busreis.

Tijdens deze openbarende busrit zagen we koeien achterin laadbakken, complete gezinnen op scooters en krotten direct aangrenzend bij de snelweg waarbij opa en oma op hun plastic stoelen op het asfalt zaten te babbelen.

De omgeving werd steeds primitiever. Ik slikte, terwijl ik mijn neus tegen het vieze raam drukte. Met de minuut leken we steeds verder terug te rijden in de tijd. Onze bus veranderde nog net niet in een olifant met een karretje op zijn rug.

Juist op het moment dat we dachten aan het einde van de beschaving te zijn, ontdekten we dat het nog primitiever kon. Met onze koffers werden wij gedropt
op het strand, bezaaid met kleine krabben, krioelend tussen onze voeten.

Ons vervoermiddel lag dertig meter verder in de zee en het zag er niet naar uit dat wij opgehaald zouden worden. De schoenen gingen uit en op blote voeten mochten wij kennis maken met het dode koraal op de zeebodem. Alex heeft zijn bloedstempel her en der achter gelaten.

Als onwetende reizigers hadden wij uiteraard geen backpacks meegenomen, maar ‘praktische’ koffers op wieltjes waar zo lekker veel in kon. En die ‘lekkere’ 20 kilo per koffer mocht nu op Alex schouders gedragen worden om droog te blijven. Ik hield mijn spiegelreflex camera stevig in mijn handen vast, maar begreep ook wel dat bij één misstap de camera ten dode was opgeschreven.

De tas op mijn rug moest ik met de stap hoger optillen om mijn paspoort droog te houden.

Inmiddels liep ik tot aan mijn bh in het water. In het bootje zaten zo’n 10 mensen dicht bij elkaar, glazig te kijken hoe wij als drenkelingen het bootje inklommen.

Bebloede voeten bedekten de bodem van de boot. Eén van onze koffers kwam bovenop te liggen, met een van de hoeken net over de rand van de boot.
Langzaam voelde ik mij nerveus worden toen ik, al varende, erachter kwam hoe wild de zee was. In gedachten gleed de koffer van de boot, om jaren later in Indonesië als een gevulde schatkist gevonden te worden door vermagerde kindjes. Hoewel ze dat wat mij betreft zeker zouden verdienen, wilde ik toch liever niet de eerste dag al mijn spullen verliezen!

Het had bovendien niet langer moeten duren, of ik had mijn eerder gegeten noodles als bedankje achtergelaten op de boot.

Eenmaal aan vaste land, dropen we als vluchtelingen over het strand, zoekend naar de accommodatie. Deze leek aan de andere kant van het eiland.

Compleet doorweekt en bedekt door een laag zand checkten we even later in. Eindelijk konden we lekker in onze eigen bungalow bijkomen van de hele ervaring. Het voelde alsof ik weer even thuis, in mijn eigen veilige bedje lag.