Thea: Ook mijn huis

Home » Blogs: Gewoon opgeschreven » Thea: Ook mijn huis
Geschreven door:
Thea,
September 2010

Buiten is het donker, de regent tikt zachtjes tegen de ramen en ik hoor de wind door de bladeren van de grote eikenboom voor het huis ruisen.

Het is herfst, mijn favoriete seizoen. Lekker binnen zitten, warm en knus in de woonkamer. Het kleine schemerlampje op het dressoir zorgt voor net genoeg licht om iets te zien.

Voorzichtig kijk ik om me heen, de kust lijkt veilig. Hier, in de schemerige
woonkamer, voel ik me op mijn best. Het is stil om me heen, daar houd ik van. De enige geluiden die ik hoor komen van buiten. Verder is er totale rust. Ik geniet er mateloos van. Deze avond is voor mij, voor mij alleen.

Hoewel ik weet dat ik altijd op mijn hoede moet zijn, laat ik dat gevoel vanavond los. Het is goed zo. Mijn avond…

Helemaal ontspannen merk ik loom op dat het lichter is geworden. Het dringt eerst nog maar nauwelijks tot me door, maar dan gaat de tv aan. Het overdonderende geluid maakt dat ik schrik.

En opeens staat ze recht voor me en ze gilt. Even kijken we elkaar angstig aan,
we hadden elkaar duidelijk niet verwacht.

Ze trekt haar schoen uit, en een blinde paniek maakt zich van me meester. Ik weet: het is nu of nooit en ik zet het op een lopen.

Zo hard als mijn acht kleine pootjes kunnen ren ik voor mijn leven. En ik red het, de schoen landt net naast me op de muur. Ik vlucht verder, achter de kast, daar ben ik veilig.

Ik wacht een hele tijd, tot ik zeker weet dat alles weer veilig is. Ze is weg, dat gillende mens dat altijd vergeet dat ik hier ook woon…