Thérèse: Je zult maar het wasrekje van Thérèse Major zijn

Home » Blogs: Gewoon opgeschreven » Thérèse: Je zult maar het wasrekje van Thérèse Major zijn
Geschreven door:
Thérèse,
2 juli 2010

Je zult maar het wasrekje van Thérèse Major zijn. Je hangt onschuldig over de schutting met wat wasgoed aan je, en dat doe je graag voor haar.

Maar dan voel je iets. Aan je achterkant. Gekriebel. Geaai. Geplak. Dit heb je nog nooit gevoeld. En je ruikt iets. Dit heb je nog nooit geroken.
En dan krijg je het benauwd. Je roept je eigenaar. Ze hoort je niet. Ze is bezig. Altijd buiten bereik als je haar het hardst nodig hebt.

Aan het eind van de dag komt ze je halen. Maar eerst het wasgoed. Ze vouwt het op. Ze neemt haar tijd. Dan tilt ze je van de schutting. Ze heeft helemaal niets door. Ziet niets. Ruikt niets. Voelt niets. En ze hangt je over de trapleuning, binnen.

Pas de volgende dag, als ze je weer eens nodig heeft, merkt ze dat er iets aan de hand is. En wat doet ze dan? Ze lacht.
Daarna gaat ze mopperen op de buurvrouw. Maar de buurvrouw is juist zo tevreden over haar frisgebeitste schutting - minus twee gelikte stukjes, waarschijnlijk. Voor mij is het te laat. Ik zal mijn leven moeten slijten in besmeurde toestand. Ik erger me groen. 


 Wasrekje