Fred: Een grens in mijn huis

Home » Blogs: Gewoon opgeschreven » Fred: Een grens in mijn huis
Geschreven door:
Fred,
Mei 2010

Op zolder, achter de weggetimmerde hoeken van het dak, ontdekte ik een doos onder een dikke laag stof. De inhoud bleek niet erg spectaculair.

Er zaten alleen wat oude bouwtekeningen van onze woning in. Na een paar vluchtige blikken op het vergeelde papier vergat ik mijn vondst weer snel, maar mijn vrouw bestudeerde alles met veel interesse.

‘Kijk toch eens,’ zei ze verrast, ‘de woonkamer had vroeger een tussenmuur met deuren. Wat leuk zeg! Zou het mogelijk zijn om het weer in die staat terug te brengen?’

‘Ben je gek?’ reageerde ik. ‘Waarom twee kleine kamers in plaats van één grote? En bovendien zeg je al maanden dat je wilt verhuizen.’

Mijn vrouw sprak er die dag verder niet meer over. Maar later in de week kwam ze er weer op terug. Iedere dag had ze zich voorgesteld hoe gezellig het toch zou zijn om een voor- en achterkamer te hebben.

‘Als we deze verbouwing doen dan hoef ik ook niet meer te verhuizen.’

Ik luisterde er met een half oor naar, want ik vond het een belachelijk idee.

Voor een laatste keer sprak ik mijn ongenoegen uit over haar rare plan.

Ongeveer een week later leende ik de aanhangwagen van mijn buurman.

Ik wilde op een stuk karton in duidelijke zwarte letters mijn kenteken schrijven. De dikke zwarte stift deed het niet best dus bedacht ik een oplossing: om de achterkant van de stift bond ik het uiteinde van een dun touw van een meter lang. Als ik de stift vervolgens hard rond zou slingeren dan kon het niet anders of alle inkt die er nog in zat moest naar de punt stromen. Ik deed de dop er stevig op en vervolgens ging ik precies in het midden van de kamer staan. Eerst liet ik de stift langzaam rond slingeren in een mooie grote cirkel, maar al snel hoorde ik hem gieren. Hoe sneller hij door de lucht schoot, hoe hoger het fluitende geluid klonk. Het slot van de voordeur kraakte. Mijn vrouw kwam thuis.

Demonstratief bleef ik het touw rondslingeren. Zij mocht best zien wat voor een slimme oplossing ik had bedacht om de vulling van de stift helemaal te benutten. Met grote ogen van verbazing bleef ze in de deuropening staan. Met een hand voor haar mond keek

ze de kamer rond. Blijkbaar had zij iets gezien wat aan mijn aandacht was ontsnapt. Ze wees naar het plafond en toen zag ik wat ze bedoelde: er was veel zwarte inkt langs de dop gestroomd en nu liep er over de vloer, de muren en het plafond een rafelige, brede zwarte lijn die de kamer in tweeën deelde. Natuurlijk schrok ik me een ongeluk, maar dat kon ik goed verbergen.

‘Het is klaar!’ zei ik joviaal.

‘Wat is er klaar?’ vroeg ze ongelukkig.

‘Nou, je hebt nu je voor- en achterkamer, hoe vind je het?’


 
 

Contact met de schrijver?
Mail Fred Pruim op: 
f.pruim@tiscali.nl