Martine: Straling

Home » Blogs: Gewoon opgeschreven » Martine: Straling
Geschreven door:
Martine,
Mei 2010

Eindelijk hebben we ons huis verkocht! De kopers zitten stralend aan onze keukentafel. We onderhandelen wat over de overnamedatum en proberen onze blijdschap te verbergen.
 
Terwijl de man vraagt of ze de tuin vόόr de verhuizing een beetje mogen bijknippen, verzucht de vrouw:

‘Ik snap niet hoe je zo’n mooi huis kunt verkopen.’

Ik mompel wat over een nόg mooier plekje en ga gauw koffie zetten.

Hebben ze die hoogspanningskabels niet gezien?  Alle potentiële kopers knapten daarop af sinds de kranten een paar jaar geleden bol stonden van enge ziektes rondom electromagnetische velden. In onze woonkamer bleek de straling twintig keer de norm, dus was het besluit te verkopen snel genomen. 

De overdracht is nog drie maanden weg als ik buiten het geluid van een elektrische zaag hoor.  Tot mijn ontsteltenis zaagt een tuinman onze geliefde lycheeboom om.

‘Wat moet dat??? Hou op of ik roep de politie!

De tuinman kijkt verstoord op. ‘Uw man zei...!’ verdedigt hij zichzelf.

Het blijkt een misverstand.  De opdrachtgever is een vreemde. Met een heel bekende naam. De koper van ons huis!

Als ik hem aan de lijn heb is de vent één en al onschuld.

‘Het staat in het contract,’ zegt hij. En de tuinman zet zijn zaag weer aan.

Nauwelijks heb ik me neergelegd bij het verlies van onze boom als voor het raam een donkere schaduw verschijnt.  Geschokt kijk ik naar buiten. Voor mijn ogen daalt een wanstaltig tuinhuis naar beneden. Bij nader inspectie blijkt een vrachtwagen het ding naar beneden te takelen.

De koper staat er glimlachend bij.

‘Mooi he?’

Ik ben ziedend.

‘Zeg, IK woon hier! Het duurt nog twee maanden voordat jullie het huis krijgen!’

‘En? Je krijgt voor twee maanden een prachtig tuinhuis!’

Terwijl ik sta te foeteren hoor ik de vrachtwagen wegrijden en daarmee ook elke kans om het gedrocht van onze grond af te krijgen.

Een week voor de overdracht is er nauwelijks nog een stukje groen in onze tuin. Is het daarom dat ik moeite heb om in te pakken? Ik stel het zo lang mogelijk uit. Een dagje hard werken en alles zit in dozen, houd ik mezelf voor.

Daar denken de kopers anders over. De bel gaat. 

‘We hebben begrepen dat u weigert ons huis te verlaten’, zegt de man.

‘Wat?’

‘U hebt nog geen enkele doos hebt ingepakt,’ en hij blikt onstemd de woonkamer in.  ‘We vermoeden dat u psychische problemen heeft rondom de verhuizing, gezien uw overdreven reactie op de kleine veranderingen in de tuin. Ofwel u gaat nu beginnen met inpakken, ofwel we komen u morgen helpen.’

Ik wil de deur dichtgooien, maar dan valt mijn oog op de hoogspanningsdraden boven onze hoofden. Hij volgt mijn blik.

‘Toevallig. U zei psychische problemen?  Niemand die goed bij zijn hoofd is koopt een huis waarin de magnetron de plek is met de mínste straling!’

Hij kijkt naar de kabels en dan naar mij, ontsteld.

En ik sla de deur voor zijn neus dicht en ga vrolijk de eerste doos inpakken.